De Kwadijker Vlot WerkGroep beheert drie stukken boezemland aan de Purmer Ringvaart. Het eerste stuk ligt bij de polder de Vurige Staart. Het wordt al meer dan tien jaar door de groep beheerd. De resultaten van dat beheer zijn te zien in de soortenlijst.

De andere twee stukken liggen dicht bij de Kloosterdijk. Ze zijn sinds de winter van 2004/2005 bij de groep in beheer. Voor die tijd waren ze in gebruik bij rietsnijders.

Het overgrote deel van de boezemlanden van de Purmer Ringvaart zijn in beheer bij het waterschap. Het werk wordt uitgevoerd door aannemers. Het spreekt vanzelf dat zulk beheer grootschaliger is dan dat van een vrijwilligersgroep. Om de paar jaar wordt de vegetatie in de winter gemaaid en afgeschraapt.

De landjes zijn gerangschikt volgens hun ligging. De lijst start bij de Vaartbrug, en gaat tegen de klok in langs de Gors, de Vurige Staart, Ilpendam en zo verder langs het Oudelandsdijkje.

Veld PB5aI is het meest zuidelijke veld van de zes velden in terrein 5a. De waarnemingslijsten van deze groep bevatten altijd alle waarnemingen in dit veld, en meestal de waarnemingen in de andere velden van dit terrein. Vanaf 1998 heb ik aparte waarnemingslijsten van veld PB5aVI gemaakt, en in 1998 en 1999 heb ik de waarnemingen in de andere vier velden in een aparte lijst verzameld, zie groep PB5aOV.

Veld PB5aI is het meest zuidelijke veld van de zes velden in terrein 5a. In 1998 ben ik begonnen om aparte waarnemingslijsten van dit veld te maken, omdat het minder verruigd en soortenrijker was dan de andere velden.

In 1998 en 1999 heb ik de waarnemingen in de vier velden II, III, IV en V in een aparte lijst verzameld

Veld PB5bI is het meest zuidelijke veld van de vijf velden in terrein 5b. De waarnemingslijsten van deze groep bevatten altijd alle waarnemingen in dit veld, en in wisselende mate waarnemingen in de andere velden van dit terrein.

Veld PB5f noem ik ook wel het verdronken bosje. Het is het bosvak achter de stallen naast Huize Oosterlicht aan de Westerweg.

In de lente van 1999 bood het verdronken bosje een trieste aanblik. Vrijwel alle Populieren waren doodgegaan. Door de hoge waterstand in dit bosje stonden ze er in de voorgaande seizoenen al niet zo goed bij. Nu was de nattigheid ze blijkbaar fataal geworden. In de winter van 2000 was de afbraak verder voortgeschreden. Van alle dode bomen was de top eruit geknapt en lag op de grond. Het bosje bestond bijna alleen nog maar uit dode staken.

Meteen na de fatale winter van 1999 grepen allerlei kruiden hun kans. Kluwenzuring, Blaartrekkende Boterbloem, Moeraskers, Ridderzuring en grassen maakten gebruik van het onverwachte licht en vestigden zich snel.

Na de kruiden hebben ook de struiken de nieuwe levenskansen ontdekt. Wat aan de andere kant van dit bosperceel, in de rietvelden tegen de ringdijk aan, niet lukt, lukt hier wel. Het terrein wordt snel overgenomen door bomen en struiken. Er groeien Hazelaar, Amandel-, Kat-, en Grauwe Wilg, Spaanse Aak of Veldesdoorn, Zwarte Bes, Vogelkers, Zomereik, Gelderse Roos, Hondroos, Sporkehout, Wegedoorn en Vlier.

Nu ziet het verdronken bosje er niet verdronken en triest meer uit. Het is hard op weg om een prachtig bosje met een afwisselende struiklaag te worden. De bloei van de struiken begint al aan het einde van de winter, met de bloei van de Hazelaars. In de vroege lente bloeien de Grauwe en de Katwilgen. Daarna bloeien de Vogelkersen en Amandelwilgen, en minder opvallend de Zwarte Bessen en de Veldesdoorns. In de zomer bloeien de andere struiken, de Gelderse Roos, de Hondsroos en de Vlier. Sporkehout en Wegedoorn bloeien dan ook, maar minder opvallend. De bodemvegetatie is inmiddels overgenomen door grote jongens: Brandnetel, Akkerdistel en Kleefkruid. Dat zijn geen schoonheden, maar de Brandnetel is een goede waardplant voor de rupsen van een aantal soorten Vlinders.

Dit terrein beslaat een gebied in het noordwesten van het Twiske, dat begroeid is met riet en ruigte. Ik heb dit gebied gekozen ter vergelijking met terrein 5a van het Purmer Bos toen het laatste met riet begon dicht te groeien. Het terrein heeft een grotere soortenrijkdom, waar echter slechts enkele kleinere delen van het terrein aan bijdragen. De grotere riet- en rietgrasvelden zijn nogal soortenarm.